nikos erinakis

Georg Trakl: Σκοτεινή Αγάπη μιας Άγριας Γενιάς, [Επιμ. Μάρτιν Χάιντεγκερ], εκδ. Γαβριηλίδης, 2011

2011-11-15T16:51:00.003+02:00

Δ.Τ. :

Αντιπροσωπευτική επιλογή ποιημάτων από όλο το έργο του Γκέοργκ Τρακλ μαζί με αποσπάσματα δύο κομβικών κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ για την ποίηση του.

[…]Ο Τρακλ εκφράζει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα που τον βιώνει: έρωτας, ναρκωτικά και πόνος.

Η απόγνωση του ανεκπλήρωτου έρωτα, η αποστασία από τον αστικό τρόπο ζωής, το ταξίδι των ναρκωτικών, η αυτοκτονία ως εντολή λύτρωσης.

Η γλώσσα του Τρακλ δεν κατανοείται· βιώνεται. Το ανέφικτο του έρωτα γίνεται ανέφικτο της γλώσσας. Στην ποίηση του Τρακλ βαδίζεις χορευτικά, με έναν χορό όμως μακρόσυρτο και θλιμμένο, που ωστόσο κοιτάζει πάντα ψηλά στην πιθανότητα εξαΰλωσης.

Μια ποίηση που γνωρίζει το νόημα του περιεχομένου της και επικεντρώνεται στoν εντοπισμό της τέλειας μορφής για να το εκφράσει. Ο Τρακλ, ενδιαφερόμενος για την ουσία, την ανακαλύπτει ξανά μέσα από την επεξεργασία της· είναι ένας στυλίστας της Αλήθειας.

Τα κείμενα του Χάιντεγκερ συμπεριλαμβάνονται όχι σαν μια φιλολογική ανάλυση ποίησης αλλά σαν ένα μοναδικό παράδειγμα συνομιλίας ανάμεσα στη φιλοσοφική και στην ποιητική γλώσσα.

Ο Τρακλ είχε πει πως «η γνώση ανήκει σε αυτόν που περιφρονεί την ευτυχία», κι έτσι μέθυσε με παπαρούνες και αγάπησε σκοτεινά. […]

(Από τoν πρόλογο του Νίκου Ερηνάκη)

Προδημοσιεύσεις για "Georg Trakl: Σκοτεινή Αγάπη μιας Άγριας Γενιάς"

2011-11-15T16:42:00.003+02:00

Εντευκτήριο τευχ. 94 Ιούλιος/Σεπτέμβριος 2011.

Βακχικόν http://www.vakxikon.gr/content/view/967/836/lang,el/

Κουκούτσι τευχ. 5 Χείμωνας/Άνοιξη 2011-12.

Ποιείν

συνέντευξη

2010-06-01T02:51:00.004+03:00

«Ποιος φοβάται το θάνατο του πνιγμού, όταν κολυμπάει σε νερά της Τέχνης;»

http://www.gnomihalkidikis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=668:sinenteiksi-me-ton-poiiti-niko-erinaki&catid=106:art-and-literature&Itemid=311

interview @ vakxikon

2010-03-24T02:46:00.003+02:00

Νίκος Ερηνάκης : "Είναι καιρός η ποίηση να κάνει το δικό της παιχνίδι"

http://www.vakxikon.gr/content/view/467/1644/lang,el/

Δημοσίευση στο Poema

2010-03-24T02:41:00.002+02:00

Νίκος Ερηνάκης
Τα ανείπωτα μετά την έκδοση

το ανείπωτο μόλις ειπώθηκε

αυτά για την αγάπη
τώρα πείτε μου εσείς

η ανωνυμία της γλώσσας μας μάγεψε
και παρασυρμένοι της δώσαμε όνομα

το ανείπωτο μόλις ειπώθηκε

τι κι αν τα όνειρα τελικώς δεν είναι αλήθεια;
τότε η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία

άλλωστε στο κάτω -κάτω
το χειρότερο που μπορεί να πάθει κανείς σ' αυτή τη ζωή
είναι να πεθάνει.

έχω βαρεθεί να γεννιέμαι

τι σχέση έχει η ομορφιά με το θάνατο;
εγώ είπα απλώς ότι μ' αρέσει το βλέμμα σου

φοβάμαι μόνο το μέσα μου
όχι τα φαντάσματα
αυτά μόνο να βοηθούν ξέρουν

έχω βαρεθεί να γεννιέμαι

τραβάς όπου μηδενίζεται
κι αυτή είναι η ρίζα

θα ηρεμίσω μόνο όταν δω τον ήλιο
να ανατέλλει μεσάνυχτα
κι αυτό δεν είναι απίθανο να συμβεί.

πλασίμπο

έχουμε τόσα πολλά να πούμε
που καλύτερα να μην πούμε τίποτα

η συνεχώς αδικαιολόγητη θλίψη
σ' αυτόν τον κόσμο
αποτελεί δείγμα ευφυΐας

ο πόνος δεν θα είναι για πάντα πόνος

γιατί στο τέλος της νύχτας
το μόνο που έχει σημασία
είναι από ποια μεριά θα βγει ο ήλιος

κάτι που λέγεται μοναξιά
καινούριο κρασί, απρόοπτες αφίξεις

πλασίμπο

όλα στη θέση τους.

μπαίνει μέσα η παράνοια

η αγρύπνια είναι θέμα εξάσκησης

καθώς η ιδιοφυία και το έγκλημα συναντιούνται
για ένα πέταγμα πουλιών
πίσω από κάποια βουκαμβίλια

μπαίνει μέσα η παράνοια
κρατώντας ένα μπουκάλι νερό
όσο κι αν χύσει
τίποτα δεν μπορεί να βραχεί

σε ένα κόκκινο πανί μέσα σε ένα πηγάδι
θα δω το πρόσωπο σου
κι αν μου χαμογελάσει
θα ναι και πάλι νεκρό

σε θέλω γιατί σε θυμάμαι

2009-11-03T17:23:00.005+02:00

Πρόκειται για μια ιδιαιτέρως αξιοπρόσεχτη πρώτη παρουσία στα ελληνικά γράμματα.
Ο νεαρός ποιητής έχει ένα εγγενές χάρισμα γητευτή νοημάτων, μεταφραστή συναισθημάτων, ενορχηστρωτή ιδεών – ο λόγος του είναι ολόφρεσκος και ώριμος.
Εκπροσωπεί μια γενιά ασφαλώς ανασφαλή, οργισμένα αποστασιοποιημένη, αλλά και με άπειρες δυνατότητες, καινοφανείς δεξιότητες, γονιδιακή σοφία και οξυμμένο ένστικτο. Σ’ αυτήν απευθύνεται, κατευθύνει όμως τη λυρική δυναμική των στίχων του και προς όλους τους ζωντανούς ανθρώπους. Γράφει καίριους στίχους κοινοποιώντας μας μυστικά ουσίας...

Η φοβερή δυναμική του Νίκου Ερηνάκη, αυτού του εν δυνάμει επικίνδυνου νέου ποιητή, αποκαλύπτεται σ’ όλο το φάσμα της ακόμα και στους στίχους που επέλεξε ο ίδιος για να δώσουν τον τίτλο στην πρώτη του ποιητική συλλογή-αντί να τους γράψει σαν σύνθημα σε τοίχο. Είναι από το ποίημα με το μυστικό που κοινοποιείται (με μάλλον αισιόδοξο χαμόγελο) σε ομήλικους, ομοϊδεάτες, εραστές, σε όλους τους ζωντανούς ανθρώπους: (…) μένει μονάχα να ενώσουμε τα αστέρια μας / και θα γίνουμε αστραπές / / σύντομα όλα θα καίγονται / και θα φωτίζουν τα μάτια σου. Και ευαγγελίζεται: η επόμενη επανάσταση / θα είναι επανάσταση ομορφιάς.

Παυλίνα Παμπούδη

Δημοσίευση στο Poema

2009-09-05T18:20:00.001+02:00

Νίκος Ερηνάκης
Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου

είσοδος

γύρνα τον καθρέφτη προς την πόρτα
όποιος μπαίνει, να μπαίνει στο μέσα του
οτιδήποτε θα ήθελα να ξέρω
είναι ήδη γνωστό
γιατί είμαι το δευτερόλεπτο
στην αιωνιότητα σας

δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις

η μνήμη νεκρό όρνιο μπροστά στο μέλλον
είμαι πολύ εγωιστής για να χαρίζω
φωτιές σε καταρράκτες
όχι, δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις
κι εσύ είσαι πολύ μικρή για να με κοιτάς έτσι

το χάος μέσα μας

το Εγώ και το Αυτό τελικώς ταυτίζονται
προκαλώντας το χάος μέσα μας

όλα είναι όλα
και όλοι είναι όλοι
αλλά ο καθένας μας ξεχωριστά
είναι μόνος του

ποια είναι μεγαλύτερη δίψα,
της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας;

είδα τον Θεό,
του μίλησα, τον άγγιξα
αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει

η λύση βρίσκεται στη μεταφυσική

νιώθω κάπως άβολα με το παρόν
πρέπει να κοιτάζομαι πιο συχνά στον καθρέφτη

κι αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα

ανάγκη να ζουν έχουν μόνο
όσοι δεν έχουν φαντασία
οι εμπειρίες συνήθως ελάχιστες
μπρος στην αναμονή τους
(γι' αυτό) οι απαισιόδοξοι
πιο παθιασμένα αναπνέουν

Ηγέτης μας, η ψευδαίσθηση

να προσέχεις ό,τι μπορεί να σε ανατρέψει
συνήθως πρώτα σε γοητεύει
όπλο μας λοιπόν, η ανατροπή μας

Κρίση σημαίνει επανάσταση

κι αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα
μπορούμε τα πάντα

σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου

ο καθένας αναζητά έναν τρόπο
να ξαναγεννηθεί στη ζωή
κι ας κυνηγάμε φεγγάρια
κι ας χάνουμε σε κάθε στιγμή
στο σύνολο πάντα νικάμε

όλοι εμείς εδώ λοιπόν
κλαίγοντας, ξεσπάμε σε γέλια

το παιχνίδι θα χαθεί μόνο όταν
οι εραστές θα γοητεύονται από την ανία
μένει μονάχα να ενώσουμε τα αστέρια μας
και θα γίνουμε αστραπές

σύντομα όλα θα καίγονται
και θα φωτίζουν τα μάτια σου

η επόμενη επανάσταση
θα είναι επανάσταση ομορφιάς

Τα ποιήματα προέρχονται από την υπό έκδοση συλλογή του Νίκου Ερηνάκη, "Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου", στις εκδόσεις Printa/Ροές

Interview

2009-09-05T18:17:00.002+02:00

http://bitttersweett.wordpress.com/2009/07/16/nikos-erinakis/

Δημοσίευση στο Βακχικόν

2009-04-22T17:06:00.006+02:00

θα φορέσω λίγη ύβρη

ο χρόνος με συνθλίβει

επιβιώνω λόγω άχαρων συμβιβασμών

θυμίζω τη δημοκρατία

έχω βαρεθεί να πιάνω με το χέρι μου

τον ήλιο και το φεγγάρι

ο κόσμος των σχημάτων

πρέπει να γίνει

κόσμος χωρίς σχήμα

μου τελειώνουν οι ελπίδες

ξεμένω από λέξεις

αν δεν ερωτευτώ

είμαι χαμένος

οπότε θα φορέσω λίγη ύβρη

και θα ‘ρθω

ίσως αργότερα όμως

τώρα σκάβω τον ουρανό

Γιατί ο έρωτας μου, απεγνωσμένος

αυτό που με εκνευρίζει στον έρωτα

είναι η ικανότητα του να με μεταμορφώνει

προσπαθώ να τον σκοτώσω

αλλά συνήθως αυτοκτονεί

μοιάζει με την Ύπαρξη που με εξουθενώνει

τη νιώθω βάρος στους ώμους

ατροφικά φτερά που ενώ μεγαλώνουν

ποτέ δεν πετούν

μα αν είναι να χορέψω

θα χορέψω από κραυγή σε κραυγή

γιατί ο έρωτας μου είναι

και πάλι

απεγνωσμένος

κι είναι αυτή η ματαιότητα της απόγνωσης

που με κάνει να χαμογελώ ειρωνικά

Γι’ αυτούς που τολμούν να συνεχίζουν να πονούν

άσε με να σου πω

για τον πόνο στο κεφάλι

όταν στενεύεται το μυαλό στο κρανίο

και για τους ήχους του στομαχιού

στη σιωπή

αν σου θυμίσω κάτι

δεν θα κοιμηθείς

αν πάλι όχι

όνειρα γλυκά

αν και δεν θα σου βγουν

η αλήθεια, όπως και τα όνειρα

ανήκουν εξ ολοκλήρου σ’ αυτούς

που τολμούν να συνεχίζουν να πονούν

Θέλω να γίνω ανατολή ηλίου

Να φωτίζω και να με απολαμβάνετε

Να μην προσπαθώ για τίποτα πια

Να είμαι δεδομένος

Να ξυπνάει σε μένα

Ο πιο αρχαίος θεός σας

Και η μικρή σας φωτιά να μην μ’ αγγίζει

Καθώς έχω συνηθίσει

Να αυτοπυρπολούμαι

αυτή η λάμπα θα ‘πρεπε να φωτίζει λιγότερο

συχνά κρατάω το διακόπτη στο χέρι μου

και ανοιγοκλείνω τα φώτα ˙

με θεραπεύει

ή άλλες φορές αφήνω τη βρύση να τρέχει

και ξαπλώνω ακούγοντας το νερό ˙

με θεραπεύει επίσης

υπάρχει όμως κάτι το αδιανόητο

στην ασυναρτησία των ήχων της βροχής

που μου θυμίζει την πολυχρωμία του άσπρου

όπως και να’ χει, αυτή η λάμπα

θα ‘πρεπε να φωτίζει λιγότερο

και συ να μιλάς περισσότερο

αφόρητος ο ήχος των τοίχων

που στενεύουν στη σιωπή

μέρες Βυθού

μπήκαμε πάλι στις μέρες του βυθού

κοιμάμαι χαρούμενος

μα ξυπνάω λυπημένος

αυτό δηλώνει μια τάση προς θάνατο

ίσως μονάχα φυγή

η νύχτα σημαίνει ελευθερία

το πρωί υπομένεται μόνο με ύπνο

και το ξύπνημα παραμένει απεγνωσμένο

φλερτάρω με ότι φοβάμαι

θέλω να ταξιδέψω σε μέρη

που το νερό στο νεροχύτη

κινείται αντίστροφα

το μόνο που αποδεικνύει η μελαγχολία

είναι υπερβάλλουσα θέληση για ζωή

ξέρεις, έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο να νικάω

χωρίς να με καταλαβαίνει κανείς

είμαι λοιπόν ένας μάλλον ευτυχισμένος καταθλιπτικός

απελπισία ó αδιαφορία

το παρελθόν με εκπλήσσει

με τον τρόπο που καταλήγει

δεν χωράει περηφάνια μέσα του

όπως και στη νύχτα

αβάσταχτη η ιδιοφυία

όταν έχει λόγο στην καρδιά

για όλα φταίει

η απελπισία των ασήμαντων

λεπτομερειών

υπάρχει κάτι το χυδαίο στη ρουτίνα

που συναρπάζει τους ανθρώπους

άλλωστε πίσω από κάθε μορφής ηρεμία

κρύβεται η αδιαφορία

Δημοσίευση στο Ποιείν

2009-04-22T17:04:00.001+02:00

δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις

Η μνήμη νεκρό όρνιο μπροστά στο μέλλον
Είμαι πολύ εγωιστής για να χαρίζω
φωτιές σε καταρράκτες
Όχι, δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις
Κι εσύ είσαι πολύ μικρή για να με κοιτάς έτσι

Λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο

Μου θυμίζεις ό,τι δεν είμαι
Ο χρόνος πρέπει να γίνει σύμμαχος
Μα παραμένει εχθρός
Λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο

Άμα ακόμα πονάς είναι γιατί
Μοιάζεις μικρός
Και θυμίζεις αγάπη

Μας περιμένει όμως ο ωκεανός σου
Πάμε μαζί
Κι ας γκρεμιζόμαστε σε κάθε ηλιοβασίλεμα

Το μόνο που ζηλεύω από τους θεούς
Είναι ο τρόπος που πεθαίνουν
Αφήνουν πάντα το κοινό τους
Καταγοητευμένο

κι αν η σκιά μου μιλούσε

Κι αν η σκιά μου μιλούσε
Ίσως μου ζήταγε συγνώμη
Που μες τα πόδια μου γυροφέρνει
Τη δύναμη του ήλιου
Και πώς να την ανεχτώ έτσι υποτακτική
Που τυφλά ακολουθεί
Μια ομορφιά που καίει
Αντί επαναστατημένη να χορεύει
Γύρω μου
Με ένστικτο και πάθος

Μην αναφερθώ σε νεκρούς

Και τώρα τι;
Και τώρα που δεν είναι τίποτα εδώ, τι;
Μήπως να φύγουμε κι εμείς;
Να κατηφορίσουμε προς τα πίσω;
Αφού για άλλα ξεκινήσαμε και αλλού τώρα ξαπλώνουμε
Μήπως να παραδοθούμε και να περιμένουμε θλιμμένοι;
Ή αν θέλουμε μπορούμε να τρέξουμε ζαλισμένοι
Λίγο κλάμα θα βοηθήσει
Μην αναφερθώ σε νεκρούς
Θα κρύψω μερικά κομμένα λουλούδια
κάτω από πέτρες και πίσω από τα μαλλιά σου
Αφού τώρα τι;
Τι μένει να αναμένουμε
Όντας οι μόνοι νικητές;

δεν θα υπάρξει απώλεια

Ο κόσμος δεν θυσιάζει
Ούτε θυσιάζεται εύκολα πια

Η τύχη μάλλον περισσότερο μας αγνοεί

Μη μιλάς για σκιές
Το φως ενοχλεί περισσότερο

Το να ανατινάζεις τον κόσμο
Είναι πιο δημιουργικό από το να τον υπομένεις
Επιδίωξε τη σφαίρα τους
Οι ήδη νεκροί δεν ξαναπεθαίνουν
Ελευθερώνονται

Τα παραλήρημα δηλώνει όραμα
Κι η προσευχή αποτελεί κατάλυση της ηθικής

Δεν θα υπάρξει απώλεια
Η άνοιξη παραμένει άνοιξη

Μα στο τέλος οφείλουμε
Πάντα μια συγνώμη.

«..»

Σήμερα λέω να παίξω με τους στίχους!!
                                     Με τις λέξεις και τα στίγματα,,
Να
        πειραματιστώ
                                   με όλα…
Ίσως ιδρύσω και μερικά
                              καινούργια
                              δικά μου!
Να όπως αυτό « .. » ˙
Δύο τελείες
κάτι μεταξύ της μιας    και            των τριών
Ένα μετέωρο άλμα από το θάνατο ₀    στην αιωνιότητα ∞
Τι βαρετό!
Δεν βρίσκω πουθενά τη ζωή τη πουθενά βρίσκω δεν
Και την ψάχνω εδώ ≥
Στα σχήματα που σου κάνω
Και τις τελείες που σου αφήνω να ενώσεις •••••••••
ΜΗΝ ΤΡΕΜΕΙΣ
Δεν θα κρυφτείς = Θα σε κρύψουν αυτά
                           Παίξε,
             παίξε,
παίξε..

κι αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα

ανάγκη να ζουν έχουν μόνο
όσοι δεν έχουν φαντασία
οι εμπειρίες συνήθως ελάχιστες
μπρος στην αναμονή τους
(γι’ αυτό) οι απαισιόδοξοι
πιο παθιασμένα αναπνέουν

Ηγέτης μας, η ψευδαίσθηση

να προσέχεις ό,τι μπορεί να σε ανατρέψει
συνήθως πρώτα σε γοητεύει
όπλο μας λοιπόν, η ανατροπή μας

Κρίση σημαίνει επανάσταση

κι αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα
μπορούμε τα πάντα

είναι ωραία η σιωπή

Μην προσπαθείς να αγγίξεις το όνειρο
Άσε το όνειρο να αγγίξει εσένα

Από έρωτα να πονάς
Κι αρκεί

Γιατί ότι μου ανήκει
Ανήκει και σε σένα

Είναι ωραία η σιωπή
Εύηχη.

Η στιγμή είναι ερωτική

Δεν μπορώ να γράψω
Περιμένω να ξεχάσω
Δεν κάνω τίποτα
Η στιγμή είναι ερωτική
Βραχνή μουσική
Είσαι μαζί του
Κι όλα είναι με το μέρος του
Θέλεις περισσότερο εμένα
Αλλά με φοβάσαι
Φοβάσαι πως δεν θα είμαι εδώ
Δεν έχω εγώ
Κι έχεις δίκιο
Αλλά πλησίασε
Θα χαθούμε
Για να βρεθούμε
Και να ξαναχαθούμε
Ένα φιλί μου
Να κουβαλάς
Και μη το δίνεις σε κανέναν
Να με σκέφτεσαι
Δεν θα είμαι εκεί
Δεν θα υπάρχω

Αλλά η ανάσα μου θα ταξιδεύει στον άνεμο ακόμα
Και θα σε βρίσκει

Προς το κατεστημένο σας

Ίσως στο κρύο να λυγίσαμε
Τρέμουμε τώρα μόνοι σε γωνίες
Δεν τρώμε, δεν πίνουμε
Βήχουμε αίμα
Και τα μαλλιά μας βάρβαρα

Μα στεκόμαστε αγκαλιά
Και τα φιλιά μας ερωτικά

Ίσως στο περιθώριο να βρεθήκαμε
Από παγίδες να πληγωθήκαμε
Δακρύζουμε, πονάμε
Εξαρτημένοι
Και τα νύχια μας βρώμικα
Μα τα μάτια μας καίνε φωτιές ακόμα
Και τα όνειρα μας αλήτικα

Έτοιμα να σε ανατρέψουν.

αν τα ‘βαζε η δύση με την αυγή

ξεμπλέκω τους ήχους σαν κλωστές
και τους δένω κόμπους
μήπως η μουσική νικήσει τις κραυγές

η πραγματικότητα δεν είναι παρά
μια πτυχή της φαντασίας μας

ζαλισμένοι μέσα στη μοναξιά
ο ουρανός δεν θα μας χωρέσει
γι’ αυτό στενά κελιά χτίζουμε
να ξαπλώσουμε ελεύθεροι

αν τα ’βαζε η δύση
με την αυγή
ποιανής το μέρος θα παίρναμε;

Ο κόσμος είναι ένα αρκετά μικρό μέρος

Το ποίημα είναι χορός

Κλειδώνοντας τη γλώσσα
Χορεύει μέσα σε εύφορη λύπη

Ο κόσμος είναι ένα αρκετά μικρό μέρος

Μη σκέφτεσαι το μέλλον
Δεν θα αργήσει

Χανόμαστε
Δεν πειράζει
Βρίσκονται άλλοι

Ερωμένες

2008-02-17T03:39:00.003+02:00

Ερωμένες

Αυτό για τις λέξεις
Για αυτές που αιωρούμενες αμήχανα σφυρίζουν
Και για αυτές που καρφωμένες στο χώμα ψιθυρίζουν
Όλες θα ζήσουν αιώνια

Οι λέξεις πάντα επιβιώνουν

Έκτος από ελάχιστες
ξεχωριστές
αγαπημένες

Αυτές που καίνε

Η στάχτη τους θυσία
Για λαχανιασμένες ανάσες

Θα μας θυμίζουν
Αυτά που μόλις αγγίξαμε
Προσπεράσαμε

Γάμα τον Θάνατο μακριά

2007-12-11T15:47:00.000+02:00

Πίσω από μια σκιά τι μπορεί κανείς να δει;

Φωνές να παραμιλούν με βιασύνη
να προχωρούν
να ουρλιάζουν ξόρκια για νεκρούς
εραστές που δεν μπορούν να είναι εραστές πια.
Τους ευνούχισαν.
Όλους.
Εγώ τι να κάνω μόνος εδώ;
Τι παραπάνω από το να προσεύχομαι βγάζοντας αφρούς;
Τίποτα δεν αρκεί.
Παραμόνο το να παίρνεις ζωές, βίαια και αργά.
Τόσες που να μην τελειώνουν ποτέ.
Από όσες παίρνεις να γεννιούνται άλλες χίλιες.
Και σκοτώνοντας να γεννάς.
Συνέχεια.
Να γεννάς!
Και αν σε φοβίζει πράγματι ο Θεός
κάνε όσο περισσότερο έρωτα μπορείς,
να τον αγκαλιάσεις.
Και αν σε φοβίζει πράγματι ο Θάνατος
γάμα όσο πιο σκληρά και δυνατά μπορείς
να τον διώξεις μακριά

Ποίηση

2007-09-02T14:24:00.000+03:00

Ποίηση

Ιδρωμένος
Ξύνεσαι σε τοίχους
Ξεφλουδίζεις
Τα γόνατα σου λυγίζουν
Ηδονή που πέρασε
Και σου έχει απομείνει λίγη
δεν ξέρεις τι να την κάνεις
Δεν βλέπεις καθαρά
Τα ρούχα σου βρώμικα, παλιά
Η μουσική δυνατά
Που να χορέψεις
Που να σηκωθείς
Σέρνεσαι
Γεμίζεις σοβάδες
Στάζει και λίγο αίμα
Ανάμεσα στο πόδια σου πονάς
Τελείωσαν οι παραισθήσεις
Γελάς
Με όλα, κυρίως με τους φίλους σου
Μιλάς
Για ταξίδια
Μιλάς
Για φωτιά
Μιλάς
Για ποίηση

Τα πάντα είναι ποίηση.

Και η στιγμή αυτή περισσότερο από όλα

Μπλα μπλα μπλα μπλι

2007-07-18T17:28:00.000+03:00

Μπλα μπλα μπλα μπλι

Και είσαι ακόμα εδώ
Τι γυρεύεις
Τι ψάχνεις
Ακολούθα τη σκόνη
Είναι μόνη
Και είναι παντού
Ερωτεύσιμη
Σαν οτιδήποτε σκοτεινό
Μην ξεχνάς να αναπνέεις
Κάνει καλό
Φεύγω ναι, σακολουθώ
Μόνο να είμαστε εσύ κ εγώ

Δεν με θυμάσαι
Δεν πειράζει ούτε και γω
Η φωνή σου όμως
Ναι, η φωνή σου
Ξεχωρίζει
Σε θυμίζει
Μα τι λέω
Σαγαπώ!
Εσύ;

Μην παίζεις, ξεχνώ
Είναι στιγμές
που δεν μπορώ να ανεχτώ
είναι στιγμές
που καλύτερα να μην ήταν

τελείωσε η μουσική
λέω να χορέψω λίγο μοναχός
μείνε εκεί
μακριά να σε βλέπω
προτιμώ την φαντασία
είμαι παιδί των ναρκωτικών
και πολλών άλλων κακών
σε γοητεύω;

Γιατί αν όχι, μπορώ να αλλάξω
Έχω πολλά εγώ, εγώ!
Γίνομαι ό,τι θες εσύ
Αχ, είσαι όλη μου η ζωή
Μπλα μπλα μπλα μπλι

Τι ωραία που είναι εδώ
Θυμίζει λίγο από παράδεισο
Λες και έχω βρεθεί ποτέ σ’αυτόν
Μην πιστεύετε και ό,τι σας λέω
Παραπαίω
Είναι στη φύση μου
Πνεύμα καταδικασμένο
Από μαύρο άγγελο φιλί μοιραίο
Πόσο ωραίο;

Ζαλίζομαι
Εσείς;
Μου περνάει, τρέχω
Πιστεύω
Σε ό,τι με κάνει να κλαίω
Θέλω αγκαλιά
Αλλά πριν, πάμε κάπου ζεστά
Είναι από τις φορές που δεν φτάνει
Μόνο μέσα σου η φωλιά
Κελαηδίσματα πολλά, δυνατά
Φαγητό πουθενά

Παραλήρημα τέλος
Ας πούμε κάτι σοβαρά
-Μην παίρνετε ναρκωτικά
-Χαχαχα, μην σκοτώνετε παιδιά!

Είμαι εγώ

2007-07-13T14:05:00.000+03:00

Είμαι εγώ

Μπαίνοντας μέσα, πολύ μέσα
Στα πιο βαθιά σωθικά σου
Με νιώθεις να σε παραλύω;
Σε αρρωσταίνω
Κυλάω στις φλέβες σου
Ακούς το αίμα σου να κοχλάζει;

Είμαι εγώ.

Αλλάζεις χρώματα
Πονάς παντού
Δεν βλέπεις αλλά ακούς
Ψιθυρίζω γελώντας
Ηδονικά ποιήματα στο αυτί σου

Είμαι εγώ.

Χορεύω ποδοπατώντας το κεφάλι σου
Πιέζω το μεθυσμένο στομάχι σου
Βιάζω την αισθητική σου
Βιάζω τα πάντα

Είμαι εγώ.

Και δεν μπορείς
να κάνεις τίποτα για αυτό
ζεις από μένα και γω πλέον δεν ζω
μην ανασαίνεις άλλο, είναι βαρετό

Είμαι εγώ, ναι, είμαι εγώ
Και εγώ είμαι εσύ.

Παράδεισοι

2007-06-06T21:53:00.001+03:00

Παράδεισοι

Πολύ όμορφοι αυτοί οι παράδεισοι για μένα
Λέω να ξεχαστώ στο βάθος τους
Μπροστά μου ανοιχτοί
Και κάτι πάλι με τυφλώνει
Η ομορφιά πάντα με πονούσε

Αυτοφυλακίζομαι σε κελιά λογικής
Πρέπει να ξεπεράσω ό,τι με περιορίζει
Να αναπνεύσω

Σήμερα, όχι, δεν θα φύγω σκυθρωπά
νύχτα δύο φεγγαριών, νύχτα τόλμης
Ευχή, να γυρίσω σύντομα
Κατάρα, να μην φτάσω ποτέ

Τι και αν απομείνω για πάντα εκεί;
Μαρτυρίες δεν υπάρχουν.

Δελεαστική η πρωτοτυπία
Την εικόνα μου στο κόσμο σας
Γυρεύω να αλλάξω
Η πόρτα κλείνει γρήγορα
Πέρασα!

Φτιάχνω ονειροπαγίδεςΝα διώξω τους εφιάλτες

Ήχος δυνατός περίεργος ακούστηκε
Οι αισθήσεις μου μπερδεύτηκαν
Το ταξίδι άλλαξε, ο στόχος ίδιος
Τσακωμένος με ό,τι αγαπώ
Χτυπάω το χρόνο

Κοιτάζω ψηλά, είναι ξεκούραστα
Γύρω μου βρώμικα όλα
Δεν αναπνέω, κάπως περίεργα ζω

Και είναι τόσο όμορφοι οι παράδεισοι που μου προσφέρεις,
με καταστρέφουν

Εκεί μπορώ να μένω σιωπηλός
Χωρίς να διωχτώ
Ψυχή άφοβα εκτεθειμένη
Σ’όλα αυτά που αποφεύγω

Είναι όμορφοι οι παράδεισοι
Πίσω στα αθώα μας όνειρα
Γελώντας σπάμε ό,τι βρούμε

Μα αν δεν πάμε μαζί
Δεν θα πάει κανείς
Και όποιος επιχειρήσει
Θα χαθει!
Όπως χάθηκαν αυτοί
Για τους οποίους κλαίμε τα βράδια

Έμεινα πίσω, σε περιμένω
Ακόμα πιο πίσω εσύ
Με περιμένεις να σε φθάσω
Τρέχουμε σε έναν κύκλο
Χωρίς πρώτους και τελευταίους

Μαζί, μαζί, μαζί, μαζί
Ας αναμιχθούμε
Τα σύννεφα μας καλύπτουν
Κάποιοι γιορτάζουν

Αγκαλιασμένοι με το όνειρο
Βαθιά πολύ να φτάσουμε
Μήπως και η πραγματικότητα δεν φανεί
Τόσο σκληρή όταν επικρατήσει.

Παραφωνία Ηδονής

2007-06-02T17:32:00.000+03:00

Παραφωνία ηδονής

Μέσα στο ρυθμό κάτι ξεφεύγει,
Εσύ,
Μια υγρά δελεαστική παραφωνία
Στη γωνία ημιφωτισμένου δωματίου
Χορεύεις αισθησιακά
Δεν φοράς πολλά
Για μένα , μόνο για μένα
Πίνω πολύ
Παραπάνω απ’όσο πρέπει
Ακούω το τσιγάρο να καίγεται
Με χαλαρώνει
Και συ συνεχίζεις
Με κλειστά μάτια
Ονειρεύεσαι παράδεισους
Που σου περιέγραψα
Για να σε πείσω.
Το’χω παρακάνει
με τα ψέματα τελευταία,
έχω χαθεί κι εγώ
αλλά τι σημασία έχει;
Το ξέρεις κι εσύ,
Πως ζούμε στα όνειρα μας,
Τις νύχτες, πάντα τις νύχτες

Τα πρωινά είναι οι εφιάλτες μας

Χόρευε πιο αργά
Βγάλε κι άλλα
Όχι τα πάντα όμως
Προτιμώ την φαντασία.
Μην ανοίξεις τα μάτια
Ίσως δεν νιώσεις το φιλί
Δεν ανατριχιάσεις στο άγγιγμα

Μην μου ζητάς να χορέψω
Ποτέ δεν τα κατάφερα

Μην μου ζητάς να κλάψω
Έχω ξεχάσει πως

Μην με κοιτάς στα μάτια
Τελευταία είμαι κενός

Απλώς συνέχισε να χορεύεις

Μην μου δώσεις τα πάντα
Μόνο όσα πρέπει

Είμαι άρρωστος και είμαι κακός.

Μπορείς να με αγαπήσεις
Ή μπορείς να με μισήσεις
Δεν με ενδιαφέρει
Τι απ’τα δύο
Αρκεί ό,τι νιώσεις
Να το νιώσεις ακραία
Χρειάζομαι λίγο πάθος
Κάτι καθαρό, ζωντανό

Όλα γύρω μου μοιάζουν σάπια

Αν τελειώσει η μουσική
Τελειώνουμε κι εμείς.

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον

2007-05-28T12:59:00.000+03:00

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον,
οποιονδήποτε

μια γυναίκα που έκανε έκτρωση
έναν στρατιώτη που έχασε το πόδι του
ένα μωρό εγκαταλελειμμένο από γονείς
μία γιαγιά σε φτηνό γηροκομείο

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον,
οποιονδήποτε

ένα αγόρι που κλέβει τους γονείς του
μια κοπέλα που μεγάλωσε νωρίς
έναν άντρα που χάνει την οικογένεια του
μία γυναίκα που ξέχασε να ονειρεύεται

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον,
οποιονδήποτε

ένα πρεζόνι χωρίς την επόμενη δόση του
μια πόρνη που μόλις κόλλησε aids
έναν αθώο που μπαίνει φυλακή
έναν τρελό που γεννιέται στον κόσμο αυτό

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον,
οποιονδήποτε

που πονάει περισσότερο από μένα,
δεν θα τον σώσω, δεν μπορώ
δεν υπήρξα ποτέ άγγελος,
ίσως ούτε καν καλός άνθρωπος

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον,
οποιονδήποτε

που με θάρρος δακρύζει
κυνηγάει τον πόνο, τον αγγίζει
να κολυμπήσουμε σε όνειρα
και να χορέψουμε σε στάχτες

Θέλω να αγκαλιάσω κάποιον,
οποιονδήποτε..

2-3 κυνικοί στίχοι

2007-05-27T13:40:00.000+03:00

2-3 κυνικοί στίχοι

Είσαι μικρός ακόμα,
πολύ μικρός για το μυαλό μας
Αμελητέα δύναμη που δεν υπολογίσαμε
μας πλήγωσες μοιραία
σε υποτιμήσαμε

Είναι ανακουφιστικό να θυμάσαι ότι ζεις,
έστω και με το χειρότερο τρόπο

Χθες το αίμα μου τελείωσε
Σήμερα χαμογελαστά μου παραχώρουν καινούργιο
Αύριο θα μου το χρεώσουν

Κλείδωσα την κιθάρα μου,
κάποιος χαμογέλασε

Παραδωμένος από καιρό
Δειλά απομακρυσμένος παρατηρώ,
όλοι συμφωνούν στα χρώματα
μα κανείς δεν ξεκινάει το βάψιμο..

Τρέλα

2007-05-25T20:10:00.000+03:00

Τρέλα

Δεν είναι γλυκιά η αίσθηση της τρέλας;
Όταν σε επισκέπτεται για λίγο,
αγαπημένος συγγενής που ζει σε άλλη ήπειρο
παλιά ερωμένη, πλέον καλή φίλη
Νιώθεις τόσο ωραία μαζί της, οικεία
σου χαμογελάει, αρκεί

Η τρέλα είναι η πιο ερεθιστική γυναίκα

Θα σε επισκεφτεί πολλές φορές
Πάντα για λιγότερο απ’όσο θες
Να περιμένεις εθισμένος την επόμενη φορά
Με τον καιρό θα βλέπεστε πιο συχνά
Κι ένα βράδυ θα’ρθει με τις βαλίτσες της
Θα μείνει για πολύ, πιθανόν για πάντα

Στην αρχή θα χαρείς, αργότερα θα πνιγείς
Δεν θα επηρεαστείς και πολύ όμως
όταν θα πάρει τη θέση που της πρέπει, θα χαθείς
Θα απορροφηθείς, θα βουτήξεις βαθιά

Κι αν καταφέρεις να βγεις ή έστω να επιπλεύσεις
Μοιράσου το με μας
Αν πάλι όχι, προσπάθησε όσο μπορείς να την χαρείς
Γιατί δεν γυρνάς πίσω
Και καλό είναι να το ξέρεις από την αρχή

Εγώ έχω αρχίσει ήδη να την περιμένω..

Καταπέλτης

2007-05-25T02:24:00.000+03:00

Καταπέλτης

Θέλεις να μάθεις γιατί με δυσκολία πλέον ανασαίνεις;

Γιατί για να ζήσεις περιμένεις να ονειρευτείς
Γιατί ξέρεις πώς σύντομα άδικα θα χαθείς

Γιατί δεν έχεις σε κάτι ιερό να πιστεύεις
Γιατί μόνο σε κατάκτηση αριθμών στοχεύεις

Γιατί στον καθρέφτη τα μάτια σου είναι ξένα
Γιατί χρωστάς σε όλους εκτός από σένα
Γιατί με χάπια κοιμάσαι και με σκόνες ξυπνάς
Γιατί όλο διαφυγή από τα πάντα ζητάς

Γιατί ξέρεις λίγα και μαθαίνεις λιγότερα
Γιατί περιμένεις να ζήσεις αργότερα
Γιατί η φαντασία σου έχει ακρωτηριαστεί
Γιατί έχεις για τα πάντα εμβολιαστεί

Γιατί θέλεις να σπάσεις τα σίδερα, κι ούτε λυγίζουν
Γιατί θέλεις να ξεφύγεις και τα πόδια σου τρικλίζουν
Γιατί δεν ακούς τη φωνή σου πια ούτε στη σιωπή
Γιατί στη διαστροφή κρύβεται η μεγαλύτερη ηδονή

Γιατί η νύχτα στην πόλη χάνει τα αστέρια της
Γιατί το ψέμα γυαλίζει και η αλήθεια είναι σκοτεινή
Γιατί όσο την πλησιάζεις, μακραίνεις απ’ό,τι αγαπάς
Γιατί το πρωί δεν έχεις λόγο να ξυπνάς, συνέχεια ξερνάς

Γιατί είμαστε μόνοι, εγώ, εσύ και αυτός
Γιατί ξέχασες πως μια μέρα δεν θα υπάρχει αρχηγός

Γιατί οι μέρες μικραίνουν κι είσαι ακόμα εδώ
Γιατί είσαι άρρωστος, μαζί σου κι εγώ.

Ένοχος Παρατηρητής

2007-05-25T02:19:00.002+03:00

Ένοχος Παρατηρητής

Αυτή η πόλη, βρώμικη
Αυτός ο κόσμος, ξένος
Αυτή η εποχή, σκληρή

Κι εγώ μικρός, πολύ μικρός
Για να παλέψω
Λίγος, πολύ λίγος
Για να σας πείσω
Κι εγώ ένας ξένος,
Ένας ένοχος παρατηρητής

Κάτι χάσατε
Πόσα ξεχάσατε
Αλλά τι να κάνεις
Εδώ είμαστε πάλι
Από την αρχή

Αυτή η πόλη θα καθαρίσει
Αυτός ο κόσμος θα φιλιώσει
Αυτή η εποχή θα μαλακώσει

Κι εγώ θα μεγαλώσω

Θα την ξαναβρωμίσω
Θα τον ξαναχωρίσω
Θα την ξανασκληρύνω

Γιατί απλώς έτσι είναι.

Ο δολοφόνος μέσα μου
Είναι δολοφόνος μέσα σου

Κάπου θα φτάσει
Κάπου θα τελειώσει
Όχι, καλά είναι κι έτσι
Ε?

Μήπως σε πληγώνω;
Τα καθαρά και αθώα αισθηματάκια σου;
Εξόρισε με μακριά τότε
Σκότωσε με

Σβήσε τον ένοχο παρατηρητή
Από μέσα σου, από τα πάντα
Τη δύναμη που οκνηρεί
Που αδρανεί

Δώσε κάτι
Μία γροθιά που να πονάει
Ένα βλέμμα που να ουρλιάζει
Μία λέξη που να καίει

Κάνε μια αρχή
Και θα με βρεις εκεί
Έμενα και άλλους χίλιους

Σε περιμένουμε..

Ρασκόλνικοφ

2007-05-25T02:19:00.001+03:00

Ρασκόλνικοφ

Ριγμένα μαλλιά στο πρόσωπο σου
Και στην εκκλησία πρέπει να κάνεις το σταυρό σου
Η μυρωδιά δεν έχει φύγει ακόμη
Και στη γωνία στρίβεις

Δε θυμάσαι τι μέρα είναι
Και στο περίπου υπολογίζεις την ώρα
Πάλι άργησες

Ποιος να σε καταλάβει;
Τις ιστορίες σου τις παράξενες να πιστέψει;

Βρώμικες πέτρες
Και 2-3 πόντοι λάσπη
Ήχοι εκνευριστικοί
Και χαρτογιακάδες βιαστικοί,
Σε σπρώχνουν
Και ως συνήθως όλα σε διώχνουν

Λοιπόν, μικρέ Ρασκόλνικοφ
Θα σκότωνες;
Κουρασμένος για απαντήσεις

Σε νιώθω. Ή μάλλον όχι ακόμα

Όπως και να ’χει,
Γλυκά όνειρα σου εύχομαι
Για την επόμενη φορά που θα λυποθημήσεις

Είσαι όμορφος μέσα στην εξαθλίωση,
Είσαι φτιαγμένος για αδιέξοδα

Στην ιστορία θα μείνεις,
Γλυκός και αξιολύπητος
Γεια χαρά.

Απιστία

2007-05-25T02:14:00.001+03:00

Απιστία

Τόσο όμορφη είσαι απόψε
ξεχωριστή παρουσία στο πουθενά
το βλέμμα σου κρατάει ρυθμό στην καρδιά μου
και συ ανέπαφη απ’την προδωμένη μου αύρα,
χαμογελάς τυπικά

τη νύχτα με το πορτοκαλί φεγγάρι
διώξαμε την αθοώτητα,
ερωτευτήκαμε και οι δύο τις εικόνες μας
και κατάκοποι καταλήξαμε ως εδώ

ό,τι γεννήθηκε από σκόνη θεϊκή
σήμερα πουλιέται με ανάσα θνητή
γιατί η ομορφιά πρέπει να πεθαίνει για να ζει
και αυτός ο έρωτας αν βιωθεί, θα χαθεί

αφεθήκαμε και χαθήκαμε
σε κόσμους ηδονής
προσωρινά ταξίδια, μακρινά
πόσο καιρό είχαμε να ταξιδέψουμε;

Δεν θα ξανασυναντηθούμε
παραλυμένος σε κοιτάω,
είσαι τόσο όμορφη όταν μου είσαι άπιστη

Παρίσι

2007-05-25T02:11:00.001+03:00

Παρίσι

Το Παρίσι σε περιμένει,
σε φωνάζει απο μακρυά κοντά του
σου παρουσιάζει τους πειρασμούς του έναν-έναν

δεν θέλει να σε πιέσει να το επισκευτείς,
θέλει εσύ να το παρακαλέσεις να σε δεχτεί
θέλει να εθίστεις σε αυτό, το καταφέρνει.

εκεί βρίσκεται η αρχή σου
εκεί και το τέλος σου, το ξερείς
πρέπει να επιταχύνεις το βήμα σου

η νύχτα εκεί είναι πιο όμορφη,
στην πόλη που δεν χάνει τα αστέρια της

υπάρχει μουσική, ήρεμη αλλά διαπεραστική
και το κρασί είναι απαραίτητο, γλυκό και άφθονο

το Παρίσι θα σου φανερωθεί
σε ένα φθηνό κακόφημο σοκάκι
με τα πιο ακριβά εσώρουχα

θα σε αγκαλιάσει και θα το δεχτείς
θα σε φιλήσει και δεν θα αντισταθείς

και μετά είσαι δικός του
ένα γοητευτικά ακραίο παιχνίδι ξεκινάει

θα σου χαρίσει την έμπνευση,
θα γλυκάνει την αυτοκαταστροφή σου,
θα σε οδηγήσει στην κορυφή
ενώ κυλιέσαι στον πάτο

και μετά, θα σε προσθέσει
στη συλλογή με τα χρυσά παίδια του

Μετενσάρκωση

2007-05-25T02:04:00.000+03:00

Μετενσάρκωση

Τραγουδίστε με δύναμη,
ξεχάστε τα πάντα
κάντε κύκλους γύρω από τρύπες
χορέψτε ρυθμικά πάνω από το κενό

σήμερα ξεκινάει κάτι καινούργιο
ξαναγεννιέστε
χαρείτε αυτή σας τη νέα ζωή
ξοδέψτε την χωρίς να ρωτάτε το πώς και το γιατί

φτάστε εκεί που δεν φτάνει κανείς
αγγίξτε το Θεό σας,
μιλήστε του σαν σε πιστό σας,
ποτέ δεν πρόκειται να τ’αρνηθεί

αυτή είναι η νύχτα του φευγιού σας

σηκωθείτε, ακολουθήστε με
σήμερα ξεχνάμε ότι γεννηθήκαμε
σήμερα ξεχνάμε ότι ζήσαμε
σήμερα πεθαίνουμε.

Αύριο θα ξαναγεννηθούμε,
Αύριο θα ξαναζήσουμε
Για μια ακόμη φορά, άπειρη, αμέτρητη
άραγε θα ξεφύγουμε από τον κύκλο επιτέλους;